اسکوپ سنگ

خیر، به هیچ‌وجه. اتصال سنگ به نما باید یک «اتصال مکانیکی» (Mechanical Anchoring) باشد، نه صرفاً شیمیایی. چسب‌های سنگ دارای ضریب انبساط حرارتی متفاوتی نسبت به سنگ و ملات هستند. در اثر چرخه‌های متناوب سرما و گرما (تنش‌های حرارتی) و همچنین رطوبت دائمی محبوس در پشت نما، رزین‌های پلیمری چسب دچار پدیده خستگی (Fatigue)، تردی و شکنندگی می‌شوند. اسکوپ فلزی ضدزنگ به‌صورت فیزیکی درون ساختار سنگ قفل شده و با ملات پشت آن درگیر می‌شود که این امر مقاومت برشی پایداری را در برابر نیروهای ثقلی و جانبی (مانند زلزله) ایجاد می‌کند.

اسکوپ‌گذاری باید دقیقاً پیش از نصب هر پلاک سنگ و روی زمین انجام شود. استادکار باید با استفاده از دستگاه فرز یا مینی‌فرز مجهز به دیسک گرانیت‌بر (برای جلوگیری از ایجاد ترک‌های مویی در سنگ)، شیارهایی با زاویه بهینه (معمولاً $45$ درجه برای اسکوپ‌های پروانه‌ای) در پشت پلاک ایجاد کند. پس از جای‌گذاری قطعه فلزی در شیار، سنگ در تراز قائم نصب شده و دوغاب‌ریزی انجام می‌گیرد تا دوغاب سیمانی به طور کامل پیرامون باله‌های اسکوپ را احاطه کرده و گیرش یکپارچه‌ای ایجاد کند.

در اقلیم‌های سردسیر، نفوذ رطوبت نزولات جوی به درزها و پشت سنگ نما امری اجتناب‌ناپذیر است. هنگامی که دمای هوا در شب به زیر 0 درجه سانتی‌گراد می‌رسد، آب محبوس در پشت سنگ یخ زده و با افزایش حجمی معادل $9\%$ مواجه می‌شود. این پدیده (Freeze-Thaw Cycle) فشار هیدرواستاتیک شدیدی به پشت پلاک وارد کرده و پیوند ضعیف سنگ و ملات را می‌شکند. اسکوپ فلزی نیروی کششی ناشی از این افزایش حجم را تحمل کرده و مانع از جداشدگی و پرتاب شدن قطعات سنگ به سمت بیرون می‌شود.

قطعات اسکوپ اینترلوکس از ورق‌های گالوانیزه تولید می‌شوند تا در محیط قلیایی ملات دچار خوردگی نشوند.

اسکوپ Z: به شکل حرف Z انگلیسی خم‌کاری شده است. یک لبه آن درون شیار مستقیمِ پشت سنگ قرار گرفته (و با چسب تثبیت می‌شود) و لبه دیگر درون دوغاب درگیر می‌شود.

اسکوپ پروانه‌ای: نیازمند ایجاد شیار مورب (زاویه $5$ درجه) است. شکل هندسی آن به گونه‌ای است که باله‌های آن پس از نصب درون سنگ، فضای بازتری برای نفوذ دوغاب سیمانی فراهم می‌کنند و پیوند گیردارتری (Fixed Support) بین سنگ و بستر نما ایجاد می‌نمایند.