واتراستاپ PVC

انتخاب عرض نوار از مهم‌ترین مراحل طراحی است و از یک قانون طلایی پیروی می‌کند: «عرض واتراستاپ هرگز نباید از ضخامت دیوار یا عضو بتنی بیشتر باشد». اگر عرض نوار (مثلاً 30 سانتی‌متر) از ضخامت دیوار (مثلاً 25 سانتی‌متر) بیشتر باشد، لبه‌های نوار به بدنه قالب چسبیده و بتن نمی‌تواند دور آن را کاور کند؛ در نتیجه مسیر مستقیمی برای فرار آب ایجاد می‌شود. استاندارد بهینه این است که عرض نوار برابر یا کمی کمتر از ضخامت مقطع انتخاب شود.

واتراستاپ اینترلوکس یک سد دفاعی پیوسته است. سوراخ کردن بدنه آن با میخ یا سیم آرماتوربندی (حتی در حد یک سوزن)، تحت فشارهای هیدرواستاتیکی به یک مجرای قطعی برای نفوذ آب تبدیل شده و کل سیستم آب‌بندی را مختل می‌کند. راهکار مهندسی، استفاده از «گیره‌های مخصوص واتراستاپ» است که لبه‌های نوار را مهار کرده و به شبکه میلگرد متصل می‌شوند. برای جلوگیری از خمیدگی نوار حین بتن‌ریزی، نصب حداقل 3 گیره در هر متر طول (در دو سمت) الزامی است.

واتراستاپ PVC اینترلوکس یک نوار پلیمری ترموپلاستیک است که به عنوان یک سد فیزیکی غیرفعال در میان بتن دفن می‌شود و برای هر دو نوع «درز اجرایی» و «درز انبساطی» (به کمک مدل‌های حفره‌دار) کاربرد دارد. اما واتراستاپ بنتونیتی یک سیستم فعال است که با جذب آب متورم شده و فقط مختص درزهای اجرایی ثابت است (زیرا در درز انبساطی به دلیل باز شدن درز، کارایی خود را از دست می‌دهد).

برای عملکرد استاندارد، واتراستاپ باید کاملاً متقارن در درز قرار گیرد و حداقل پوشش بتنی (کاور) روی آن بین 20 تا 25 سانتی‌متر باشد. در کارگاه، رول‌ها باید روی پالت، دور از تابش مستقیم خورشید (در گرما) و یخبندان (در سرما) نگهداری شوند. در صورت دفرمگی ناشی از دپوی طولانی، پیش از اجرا با اعمال حرارت ملایم صاف می‌شوند.