واتراستاپ هیدروفیلی

تفاوت در پایه مواد و رفتار در چرخه‌های تر و خشک است. واتراستاپ بنتونیتی پس از چند بار تورم و خشک شدن ممکن است انسجام خود را از دست بدهد و در برابر آب‌های شور ضعیف عمل کند. اما واتراستاپ هیدروفیلی اینترلوکس بر پایه لاستیک ولکانیزه نشده (TPE) ساخته شده و رفتاری اسفنجی و برگشت‌پذیر دارد؛ یعنی بارها متورم شده و به حالت اول بازمی‌گردد بدون آنکه ساختار پلیمری آن تخریب شود. همچنین مقاومت شیمیایی بسیار بالایی در برابر املاح داشته و برای مناطق ساحلی و آب‌های شور کاملاً ایده‌آل است.

لوله‌های PVC یا فلزی چسبندگی ذاتی به بتن ندارند و همواره یک درز مویین دور آن‌ها ایجاد می‌شود. واتراستاپ هیدروفیلی اینترلوکس مانند یک واشر مهندسی‌شده دور لوله نصب می‌شود. پس از بتن‌ریزی و نفوذ آب، این نوار متورم شده و درز مویین را چنان کیپ می‌کند که می‌تواند فشار هیدرواستاتیکی آب را تا 6 بار (Bar) مهار کرده و از عبور کوچک‌ترین قطره آب جلوگیری کند.

این یک ویژگی حیاتی برای حفظ سلامت بتن تازه است. افزایش حجم نوار هیدروفیلی اینترلوکس دقیقاً 6 ساعت پس از تماس با آب آغاز می‌شود و تورم نهایی پس از 14 روز (بسته به رنگ نوار تا $900\%$) تکمیل می‌گردد. این تاخیر مانع از آن می‌شود که نوار با جذب رطوبت بتن خیس، پیش از گیرش نهایی متورم شود؛ در نتیجه از ایجاد ترک، پوک شدن بتن اطراف نوار و کاهش مقاومت سازه جلوگیری می‌کند.

نوار (در ابعاد 20×30 میلی‌متر) باید حداقل 8 سانتی‌متر از لبه‌های بتن فاصله داشته باشد تا فشار تورم باعث شکستگی بتن نشود. برای تثبیت، از چسب مخصوص، میخ یا پیچ با حداکثر فاصله 25 سانتی‌متر استفاده می‌شود. در محل اتصال دو رول، حداقل 3 سانتی‌متر اورلپ (همپوشانی) الزامی است و برای کنج‌ها باید نوار با زاویه 45 درجه (فارسی‌بر) برش خورده و متصل شود.

خیر؛ واتراستاپ هیدروفیلی اینترلوکس صرفاً برای آب‌بندی «درزهای اجرایی» (Construction Joints) در دو حالت افقی و عمودی طراحی شده است. استفاده از آن در درزهای انبساطی به دلیل جابجایی و باز شدن درز مجاز نیست و در این موارد باید از واتراستاپ‌های PVC حفره‌دار اینترلوکس استفاده نمود.