ملات خودترازشونده

با وجود اینکه این ملات خاصیت روانی و جریان‌پذیری فوق‌العاده‌ای دارد، اما اصطلاح «بدون نیاز به ابزار» کاملاً دقیق نیست. برای خروج حباب‌های هوای محبوس شده حین اختلاط و همچنین کمک به پخش یکنواخت مواد در کنج‌ها، استفاده از ابزاری به نام «غلتک خاردار» (Spiked Roller) بلافاصله پس از ریختن ملات الزامی است. این کار کیفیت و یکدستی سطح نهایی را تضمین می‌کند.

ملات خودتراز اینترلوکس برای تسطیح ظریف و نهایی (فینیشینگ) فرموله شده است. ضخامت استاندارد و ایمن برای اجرا بین 2 تا 10 میلی‌متر (و نهایتاً تا 15 میلی‌متر) است. اگر کف محیط دارای پستی و بلندی‌های شدید (مثلاً اختلاف تراز 5 سانتی‌متری) است، اجرای ضخیم خودتراز باعث ترک‌خوردگی و تحمیل هزینه بالا می‌شود. در این حالت ابتدا با ملات ماسه سیمان سطح را کروم‌بندی کرده و فقط لایه نهایی را با خودتراز اجرا کنید.

مهم‌ترین عامل این شکست اجرایی، حذف مرحله «پرایمر» است. مقاطع بتنی معمولاً تشنه و متخلخل هستند؛ اگر ملات را مستقیماً روی آن‌ها بریزید، بتن فوراً آبِ ملات را می‌کشد و مواد قبل از ایجاد چسبندگی خشک می‌شوند. اجرای یک لایه پرایمر مخصوص (مانند پرایمرهای پایه اکریلیک) پیش از اجرای ملات خودتراز اینترلوکس، منافذ را کاملاً بسته و پیوندی ناگسستنی ایجاد می‌کند.

به هیچ وجه! این یک خطای مهلک در اجرای ملات‌های پایه سیمانی است. نسبت دقیق اختلاط برای هر کیسه 20 کیلوگرمی از ملات اینترلوکس، دقیقاً 4 تا 5 لیتر آب است. افزودن آب مازاد ساختار شیمیایی را به هم ریخته و منجر به افت شدید مقاومت فشاری، جداشدگی دانه‌بندی، ایجاد سطحِ پودری (گچ‌دهی) و ترک‌خوردگی قطعی ملات می‌شود.

با توجه به مقاومت عالی در برابر سایش، وزن مخصوص استاندارد (g/cm3 2.2) و ایجاد سطحی کاملاً تراز و بدون موج، این ملات بهترین انتخاب پیش از اجرای پوشش‌های حساس پلیمری مانند کفپوش اپوکسی و پلی‌یورتان، انواع پارکت لمینت، کفپوش‌های PVC، موکت‌های صنعتی و سرامیک‌های ابعاد بزرگ (اسلب) در کارخانجات، بیمارستان‌ها و محیط‌های مسکونی است.