الیاف پلی‌پروپیلن (PP ضد اسید)

خیر؛ الیاف پلی‌پروپیلن مایکرو (ریز) عملکرد ساختاری و سازه‌ای ندارند و نمی‌توانند بار تیرها، ستون‌ها یا دال‌های اصلی را تحمل کنند. نقش اصلی این الیاف، مسلح‌سازی ثانویه جهت مهار تنش‌های کششی اولیه، جلوگیری از ایجاد ترک‌های مویی ناشی از انقباض پلاستیک و افزایش مقاومت ضربه‌ای بتن سخت‌شده است. برای جایگزینی کامل یا جزیی میلگرد در کف‌سازی‌ها، باید از الیاف ماکرو (آج‌دار یا فلزی) استفاده شود.

در هنگام آتش‌سوزی، آب محبوس در بافت بتن به بخار تبدیل شده و فشار داخلی شدیدی ایجاد می‌کند که منجر به انفجار و قلوه‌کن شدن بتن (Spalling) می‌شود. الیاف پلی‌پروپیلن اینترلوکس با محدوده ذوب ۱۶۵ درجه سانتی‌گراد، در مراحل اولیه حریق ذوب شده و شبکه‌ای از میکروکانال‌ها و تونل‌های ریز در سراسر بتن ایجاد می‌کنند. این کانال‌ها مسیر خروج امن بخار آب را فراهم کرده و از انفجار سازه بتنی (به‌ویژه در تونل‌ها و سازه‌های زیرزمینی) جلوگیری می‌کنند.

میزان مصرف استاندارد این محصول با توجه به طرح اختلاط و کاربری، بین ۱ تا ۳ کیلوگرم در هر مترمکعب بتن متغیر است (برای مثال در دال‌ها حدود ۱ کیلوگرم). فراتر رفتن از این میزان بدون هماهنگی با کارشناس فنی، منجر به بروز «پدیده گلوله شدن» (Balling Effect) در میکسر می‌شود؛ در این حالت الیاف به جای توزیع همگن، کلوخه شده و ضمن کاهش شدید اسلامپ و روانی بتن، در آن نقطه ضعف ساختاری ایجاد می‌کنند.

طول برش الیاف مستقیماً با ابعاد سنگدانه‌ها و ضخامت لایه اجرایی در ارتباط است:

• طول ۶ میلی‌متر: به دلیل ظرافت بالا، عمدتاً برای مسلح‌سازی ملات‌های نازک گچی، ملات‌های ترمیم‌کننده و نماهای مینرال استفاده می‌شود تا نازک‌کاری دچار ترک نشود.

• طول ۱۲ و ۱۸ میلی‌متر: بهترین گزینه برای طرح اختلاط‌های بتنی، بتن‌های آماده، کف‌سازی‌های صنعتی، سقف‌های عرشه فولادی و قطعات پیش‌ساخته بتنی هستند که با سنگدانه‌های درشت‌تر ترکیب می‌شوند.