واتر استاپ بنتونیتی

تفاوت اصلی در مکانیزم آب‌بندی و سهولت اجرا است. واتر استاپ PVC یک سد فیزیکی غیرفعال (Passive) و یک نوار پهن است که باید قبل از بتن‌ریزی با گیره‌های مخصوص و صرف زمان زیاد فیکس شود. در روش PVC، اگر بتن اطراف نوار به خوبی ویبره نشود، ایجاد تخلخل کرده و خود نوار تبدیل به عامل نشتی می‌شود.

در مقابل، واتر استاپ بنتونیتی اینترلوکس یک سد فعال (Active) به شکل نوار باریک (معمولاً با ابعاد 2×2.5 سانتی‌متر) است. این نوار پس از بتن‌ریزی مرحله اول، به سادگی روی سطح بتن خشک شده چسبانده یا میخ می‌شود. نکته طلایی این محصول، خاصیت تورم‌پذیری آن در تماس با آب است؛ به این معنا که پس از تورم، حتی درزهای بسیار ریز و میکروسکوپی که با چشم دیده نمی‌شوند را نیز کاملاً پر و کیپ می‌کند، قابلیتی که نوارهای PVC فاقد آن هستند.

بزرگترین خطر برای این سیستم، «تماس زودرس با آب یا باران» قبل از بتن‌ریزی مرحله دوم است.

واتر استاپ بنتونیتی اینترلوکس به گونه‌ای فرموله شده که به محض تماس با رطوبت شروع به انبساط و باد کردن می‌کند. اگر این نوار قبل از محصور شدن کامل در بتن مرحله دوم، بر اثر بارش باران یا جمع شدن آب در کف استخر خیس شود، متورم شده و خاصیت ارتجاعی و آب‌بندی خود را پیش از موعد از دست می‌دهد. در این حالت، نوار دیگر قادر نخواهد بود در آینده جلوی فشار هیدرواستاتیک آب را بگیرد.

همیشه نوار بنتونیتی اینترلوکس را درست چند ساعت قبل از شروع بتن‌ریزی مرحله دوم نصب کنید. در صورت احتمال بارندگی، حتماً روی آن را با پوشش‌های ضدآب (کاور پلاستیکی) به دقت بپوشانید.

خیر! استفاده از واتر استاپ بنتونیتی در درزهای انبساطی یک اشتباه رایج و پرخطر مهندسی است. این محصول فقط و فقط برای درزهای اجرایی (ثابت یا Cold Joints) طراحی شده است.

در درزهای انبساطی، دو قطعه بتن به دلیل تغییرات دمایی یا نشست، دائماً از هم دور و به هم نزدیک می‌شوند. واتر استاپ بنتونیتی پس از تورم در مجاورت آب، حالت خمیری و ژله‌ای پیدا می‌کند. اگر در این حالت درز بتن باز شود، این خمیر تحت فشار آب از بین درزها شسته شده یا بیرون می‌زند و سیستم آب‌بندی مختل می‌شود. برای درزهای جابجایی‌دار، حتماً باید از واتر استاپ‌های PVC حفره‌دار (نوع O) استفاده نمایید.