ترمیم کننده بتن آپوکسی (دو جزئی)

خیر، این یکی از خطرناک‌ترین اشتباهات اجرایی است! واکنش شیمیایی بین رزین و هاردنر در ترمیم‌کننده اپوکسی اینترلوکس کاملاً «گرمازا» (Exothermic) است. اجرای حجم زیادی از مواد در یک حفره عمیق، حرارت محبوس شده بسیار بالایی تولید می‌کند که منجر به جوشیدن ملات، ایجاد حباب، افت مقاومت و ترک‌خوردگی می‌شود. راهکار اصولی این است که پر کردن حفرات عمیق را لایه به لایه (هر لایه حداکثر 2 تا 3 سانتی‌متر) انجام دهید و پس از خنک شدن و گیرش لایه اول، لایه بعدی را اجرا کنید.

با وجود قدرت چسبندگی فوق‌العاده بالای محصولات اپوکسی اینترلوکس، اجرای این متریال روی سطوح صیقلی (مانند بتن ماله پروانه‌ای) توصیه نمی‌شود. اپوکسی برای ایجاد پیوند مکانیکی قدرتمند، نیازمند سطحی با خلل و فرج است. حتماً پیش از اجرا، سطح بتن را با استفاده از ساب، فرز یا برس سیمی زبر (Scabbling) کنید. همچنین، وجود کوچک‌ترین لکه چربی، روغن یا گرد و غبار، میزان چسبندگی ملات را به شدت کاهش می‌دهد.

زمان کاربری (Pot Life) ملات اپوکسی به دو عامل کلیدی بستگی دارد: «دمای محیط» و «حجم مواد مخلوط شده». هرچه حجم مواد داخل ظرف بیشتر باشد، حرارت ناشی از واکنش شیمیایی بیشتر محبوس شده و سرعت سخت شدن به شدت بالا می‌رود. ترفند حرفه‌ای هنگام کار با خمیر اپوکسی اینترلوکس این است که پس از میکس کردن، مواد را در یک سینی یا ظرف پهن و کم‌عمق پخش کنید تا حرارت به راحتی خارج شود؛ این کار زمان بیشتری برای اجرای بی‌نقص به شما می‌دهد.

برخلاف ترمیم‌کننده‌های پایه سیمانی که نیاز به مرطوب کردن سطح (SSD) دارند، سطح زیرکار برای اجرای ترمیم‌کننده اپوکسی اینترلوکس باید «کاملاً خشک» باشد. رطوبت موجود در مقاطع بتنی می‌تواند مانع از نفوذ رزین به درون حفرات بتن شده و چسبندگی نهایی را مختل کند. حتماً پیش از اجرا از خشک بودن کامل سطح و عدم وجود رطوبت بالارونده اطمینان حاصل کنید.

این محصول پس از گیرش نهایی، شبکه‌ای پلیمری، نفوذناپذیر و به شدت متراکم تشکیل می‌دهد. ترمیم‌کننده دو جزئی اینترلوکس نه تنها مقاومت مکانیکی (فشاری و کششی) بسیار بالاتری نسبت به بتن پایه دارد، بلکه در برابر مواد شیمیایی خورنده، اسیدهای صنعتی، روغن‌ها و سایش ناشی از ترافیک سنگین (مانند لیفتراک‌ها) پایداری بی‌نظیری از خود نشان می‌دهد.