الیاف فلزی

بله، اما منحصراً در «کف‌سازی‌های صنعتی و دال‌های روی زمین» (مانند کف سوله‌ها، پارکینگ‌ها، محوطه‌ها و انبارها). الیاف فلزی با توزیع سه‌بعدی و یکنواخت در تمام جهات بتن، مقاومت خمشی و برشی را به شدت افزایش داده و نیاز به آرماتوربندی را حذف می‌کند.

نکته حیاتی: در عناصر سازه‌ای اصلی (مانند تیر، ستون و سقف‌های معلق)، الیاف فلزی صرفاً نقش مکمل میلگرد را برای کنترل ترک و افزایش شکل‌پذیری در برابر زلزله ایفا می‌کند و جایگزین آن نیست.

خیر. الیافی که در عمق ماتریس بتن قرار دارند، به دلیل محیط شدیداً قلیایی بتن (pH بالا) کاملاً در برابر اکسیداسیون محافظت شده و هرگز زنگ نمی‌زنند. تنها الیافی که در سطح نهایی بتن اکسپوز باقی مانده‌اند ممکن است در معرض رطوبت دچار زنگ‌زدگی سطحی (لکه‌های قهوه‌ای) شوند که تاثیری در مقاومت سازه ندارد. برای پروژه‌هایی که زیبایی بصری اهمیت دارد، استفاده از روکش‌های سخت‌کننده پودری (آرملات) روی سطح بتن یا انتخاب الیاف روکش‌دار توصیه می‌شود.

در صورت رعایت دوز مصرف استاندارد (معمولاً 20 تا 40 کیلوگرم در متر مکعب) و استفاده از الیاف استاندارد اینترلوکس، هیچ آسیبی به پمپ‌های مدرن وارد نمی‌شود. طراحی مهندسی شده این الیاف به گونه‌ای است که به راحتی از لوله‌های انتقال عبور می‌کند. با این حال، استفاده از الیاف اصطکاک داخلی بتن را کمی افزایش می‌دهد؛ لذا تنظیم دقیق روانی بتن (اسلامپ) با استفاده از فوق روان‌کننده‌ها الزامی است.

بسته به نوع کاربری و بار ترافیکی، دوز مصرف معمولاً 15-40 kg/m³ (کیلوگرم در هر متر مکعب بتن) متغیر است. برای جلوگیری از پدیده «گلوله شدن» (Balling)، الیاف باید به تدریج و ترجیحاً همراه با سنگدانه‌ها به میکسر اضافه شود. در صورت افزودن به تراک میکسر در محل پروژه، باید بتن به مدت 4 تا 5 دقیقه با دور تند مخلوط شود تا توزیع کاملاً همگن صورت گیرد.

الیاف پلیمری (پلی پروپیلن) عمدتاً برای کنترل ترک‌های مویین ناشی از جمع‌شدگی پلاستیک در ساعات اولیه گیرش بتن استفاده می‌شوند. اما الیاف فلزی اینترلوکس ظرفیت باربری پس از ترک‌خوردگی بتن را افزایش داده، مقاومت در برابر ضربه و خستگی را به شدت بالا می‌برد و عملاً به عنوان یک تسلیح‌کننده سازه‌ای در دال‌ها عمل می‌کند.